Dawny dwór Najprawdopodobniej w I połowie XVIII wieku (lub wcześniej) jezuici wybudowali tu ciekawy dwór, który zachował się do II wojny światowej. Ostateczny kształt budynkowi, znanemu z litografii Napoleona Ordy z 1870 roku, nadali Kurzenieccy, którzy rozbudowywali wielkopańską rezydencję z kaplicą domową, oranżerią i cieplarnią oraz wielkim parkiem. Zachowały się szczegółowe opisy posiadłości. Pod koniec II wojny światowej dwór został wysadzony w powietrze przez cofających się Niemców, a jego pozostałości miejscowa ludność rozebrała na cegłę. Obecnie teren należy do państwowego gospodarstwa rybackiego zarządzającego pobliskimi stawami rybnymi.
Na osi dworu znajdowała się główna brama wjazdowa, której resztki zachowały się do dziś. Między bramą a dworem, po obu stronach stały (zachowane do dziś co najwyżej w ruinie): kordegarda, kilka oranżerii i stajnia koni wyjazdowych. Przed portykiem dworu znajdował się ogromny gazon. Przy prawym tylnym narożniku dworu stała (zachowana do dziś) pojezuicka, a później przydomowa kaplica.