Teonim nie może wywodzić się z hvarə хšаētəm ponieważ wyrażenie to zostało skrócone do xwaršēδ/xoršid w języku średnioperskim w czasach dynastii Sasanidziów, a wtedy kult słońca został przeniesiony na boga Mitrę. Dodatkowo, na wczesnym etapie, w Persji panował ikonoklazm i zastępowano wyobrażenia bogów irańskich świętymi ogniami. Niejasne jest więc w jaki sposób Słowianie wschodni mieliby zapożyczyć słowo xwaršēδ/xoršid z Persji w tak krótkim czasie, dokonać radykalnej zmiany fonetycznej oraz umieścić Chorsa tak wysoko w panteonie. Wasiljew próbował rozwiązać ten problem, sugerując istnienie hipotetycznego sarmacko-alańskiego słowa *xors/*xūrs ‘Król-Słońce’ uzyskanego za pomocą skomplikowanego łańcucha założeń, lecz tutaj także pojawiają się wymienione wcześniej problemy fonetyczne.
Kompleksowej krytyki teorii irańskiej dokonał także Andriej Bieskow.
Etymologie słowiańskie Z praindoeuropejskiego *kr̥ḱós Aleksander Brückner (1918) także zaproponował słowiańskie pochodzenie teonimu.