Proponowano także wczesną pożyczkę z osetyjskiego хорз, xorz ‘dobry’, co miałoby także wyjaśnić rosyjskie słowo хороший, choroszyj ‘dobry’, które pierwotnie miało oznaczać ‘[należący do] Chorsa’. Taką możliwość odrzucił również Vasmer. Toporow, który nie akceptował także traktowania słowa jako pożyczki z osetyjskiego, pisał:
Krytyka Pożyczka z języków irańskich bez większych zarzutów została przyjęta przez badaczy religii, lecz językoznawcy, np. Max Vasmer, wskazują na problemy z zakresu fonetyki. Irańskie hva- nie wyjaśnia słowiańskiej krótkiej samogłoski ъ (ŭ – krótkie u) w Xŭrsŭ, a š nie mogło pozostać w językach słowiańskich jako s, lecz zgodnie z regułą ruki przejść w x (ch), albo pozostać jako š (sz) w przypadku, gdy słowo zostało zapożyczone po zakończeniu się procesu reguły. Imię nie może pochodzić od awestyjskiego Hvar z powodu końcowego -s.
Etymologia irańska rodzi także problemy natury historycznej. Chors nie mógł zostać zapożyczony za czasów Włodzimierza Wielkiego, ponieważ w tamtych czasach Persja była już krajem muzułmańskim, a słowo xoršid w języku nowoperskim oznaczało tylko ‘słońce’ i nie miało żadnych konotacji religijnych.