Według niego Chъrsъ po polsku brzmiałoby chars i odnajduje to słowo w polskich wyrażeniach przecharsła koza czy wycharsł mężczyzna, oznaczające ‘wynędzniałe’ stworzenie, czy w czeskich słowach krsati, krsnouti ‘nędznieć’, krsek ‘karlik’, zakrsly, krs ‘półkrzew’ z typową wymianą ch i k – polskim słowem z zachowanym pierwotnym k jest karślak ‘drzewo sękowate’, czy nazwy miejscowe Karsy. Prasłowiańską formę tych słów rekonstruuje się jako przymiotnik *kъrsъ ‘zmalały, chudy, karlik’, czasownik *kъrsati ‘maleć’, *krsnąti ‘chudnąć’ z pie. *kr̥ḱós ‘chudy’ (pie. ḱ → prasł. s). Interprerpretacja ta została wsparta przez Michała Łuczyńskiego (2020). Według niego, prasłowiańska forma teonimu, *Xъrsъ, z wcześniejszej *Kъrsъ, jest formalnie tożsama z imionami: staroserbskim Хьрсь i starobułgarskim Xrъсъ, a także toponimami: staropolskim *Kars i *Chars, serbskim Hrs i staroruskim Хорсъ i innymi, i jest pochodną przymiotnika *kъrsъ ‘chudy’. Taka rekonstrukcja jest poprawna etymologicznie, i semantycznie zgodna jest z interpretacją księżycową – księżyc jako ‘chudy’, co mogło być związane z cyklami lunarnymi.
Z praindoeuropejskiego *kʷr̥s-