Etymologia irańska Najpopularniejszym poglądem dotyczącym etymologii teonimu Chors jest odwołanie się do słowotwórstwa irańskiego. Taką etymologię proponuje się już od XIX w. Rosyjski historyk Piotr Butkow, który nazwał Chorsa ‘słowiańskim Apollonem’, jako jeden z pierwszych połączył imię boga z perskim خورشید, xoršid i osetyjskim хур xur, хор xor, oznaczającym ‘słońce’, jak również z osetyjskimi xorošŭ, хоrsŭ, xorsu, określającymi ‘dobro’. Dodaje się także irańskie xvar ‘aureola’, indyjskie हर, hara, हरस्, haras ‘ogień’, czy Xuršid oznaczające ‘bóg-Słońce’. Irańskie słowo miało być także źródłosłowem dla Kronesa, boga nieba u Wogutów i Ostjaków, jak też dla słowa kvar (‘niebo’, ‘powietrze’) w języku Watjaków.
Władimir Toporow uważał, że imię Chors przynieśli do Kijowa, wraz z kultem solarnym, żołnierze z Chorezmu, którzy mieli tam stacjonować za czasów Włodzimierza Wielkiego, lecz ta hipoteza została mocno skrytykowana. Michaił Wasiljew stwierdził, że imię nie mogło zostać zapożyczone ze średnioperskiego, lecz jedynie od ludów sarmacko-alańskich w pierwszym tysiącleciu p.n.e. (tzw. inwersja irańska).