Głownię opisywano następująco: thumb|250px|Nóż Jamesa Bowiego wyglądał prawdopodobnie tak
Większość późniejszych wersji „Bowie” miała głownie na co najmniej 20 cm długie, a niektóre sięgały 30 cm lub więcej; ich relatywnie duża szerokość zamykała się w granicach 4 do 5 cm; stal była gruba (około 4,76 do 6,35 mm). Grzbiet noża był czasami okuwany miękkim metalem (zwykle mosiądzem lub miedzią). Jelec noża Bowie był często formowany w kształt litery „S”, co miało dodatkowo chronić rękę przed ciosem przeciwnika. „Bowie” miały czasami nacięcie tuż poniżej jelca, a nazywano je „hiszpańskimi nacięciami”. Owo „hiszpańskie nacięcie” służyło, zdaniem jednych badaczy, do chwytania ostrza noża przeciwnika, ale inni są zdania, że jego funkcje sprowadzały się do usuwania ścięgien zabitej zwierzyny, bądź naprawy lin i sieci, jako punktu od którego zaczynało się ostrzenie względnie jako miejsca łagodzącego zmęczenie materiału podczas walki, rąbania drewna i temu podobnych czynności. W myślistwie Bowie służył do skórowania lub ćwiartowania zabitej zwierzyny. W tym sensie używany jest podobnie jak tradycyjny fiński nóż myśliwski puukko, choć typowy, XIX-wieczny Bowie był od niego znacznie większy.