Po bijatyce na ławicy piasku Jim Bowie stał się sławny, a bracia otrzymali wiele zamówień na noże o podobnym kształcie. W późniejszych latach opracowali projekty bardziej ozdobnych noży dla rozmaitych producentów, takich jak Daniel Searles czy John Constable. Angielski geograf George Featherstonhaugh określił je mianem „groźnych instrumentów... dumy arkansaskiej krwi, które wzięły swą nazwę od wybitnej postaci o porywczym charakterze”.
Według artykułu w prasie brytyjskiej z roku 1847 „Bowie” został skonstruowany wobec zapotrzebowania na broń do walki wręcz – „krótki mieczyk, znacznie krótszy od szabli czy innego miecza naszych czasów, lecz o ciężkiej klindze. Ta niemal rzeźnicka głownia jest na tyle ciężka, że ma siłę wystarczającą do zadawania ciosów na odlew i pozwala zarówno na cięcia, jak i pchnięcia. Noże Bowie są już produkowane w rozmaitych rozmiarach, ale przeważnie długością klingi dorównują nożom rzeźnickim”. Przed rokiem 1847 najczęściej spotykanymi nożami (jak np. wytwarzane przez Green River Works J. Russella w Greenfield w stanie MassachusettsNoże Green River) były te, które miały ostrza 20-centymetrowej długości, ale zdarzały się egzemplarze sięgające 45 cm.