Arkansaski badacz Russel Johnson tak opisał wymagania jakie stawiano przed Bowie: „musi być tak długi by mógł służyć jako miecz, tak ostry, by można było się ogolić i tak ciężki, by nadał się do rąbania”. Większość noży używanych przez myśliwych ma zaostrzoną tylko jedną krawędź głowni, co ma chronić przed przypadkowym skaleczeniem się.
Bowie Blacka thumb|Bowie z „trumienną” rękojeścią Najsłynniejsza wersja noża została zaprojektowana przez Jima Bowiego w postaci wyrzeźbionego w drewnie modelu i w grudniu 1830 roku wręczona arkansaskiemu płatnerzowi, Jamesowi Blackowi. Black zrobił nóż zamówiony przez Bowiego, ale jednocześnie odkuł drugi, bazujący wprawdzie na oryginalnym projekcie, ale z zaostrzonym wycięciem na końcu sztychu. Bowie bez wahania wybrał zmodyfikowaną wersję. Noże podobne w kształcie do Bowie, ale z tzw. „fałszywą krawędzią”Fałszywą krawędzią nazywa się imitację zaostrzonego grzbietu noża, podczas gdy jest on w rzeczywistości tępy., noszą dziś nazwę Sheffield Bowie, ponieważ około roku 1850, z powodu popularności oryginału, masowo zaczęły je wytwarzać fabryczki nożownicze w Sheffield w Anglii. Noże te eksportowano do USA, zwykle z rękojeściami z drewna, kości lub rogu i czasami z jelcami i ozdobami ze srebra. Bowie Blacka miał głownię o długości ok. 30 cm, szerokości 5 cm i grubości 6,25 mm.