We Francji W 1865 roku Mineyce udało się uciec z syberyjskiego wygnania. Opuścił Imperium Rosyjskie na angielskim statku pod fałszywym nazwiskiem hrabiego Meberthe. W Paryżu poprosił o audiencję u Napoleona III, aby poinformować go o francuskich oficerach, uczestnikach powstania styczniowego, których spotkał na Syberii. Kiedy w 1868 roku Aleksander II odwiedził Francję, cesarz poruszył temat francuskich zesłańców. Rosyjski monarcha nie mógł zaprzeczyć liście konkretnych nazwisk. Więźniowie wkrótce zostali uwolnieni. Francuski rząd wyraził swą wdzięczność zapewniając Mineyce możliwość dalszej edukacji w elitarnej École Militaire w Paryżu. Pod koniec pobytu we Francji, w 1870 roku uczestniczył on jeszcze w wojnie francusko-pruskiej.
W Turcji i Grecji Po ukończeniu francuskich studiów na wydziale inżynierii lądowej i wodnej Mineyko został przyjęty do służby wojskowej w tureckim państwie Osmanów, w której spędził 21 lat. Prowadził budowę linii kolejowych, mostów i kanałów na terytorium Bułgarii, Turcji i Grecji. Z ramienia władz tureckich został mianowany naczelnym inżynierem prowincji Epiru i Tesalii. Działając tam, w 1878 roku dokonał ważnego odkrycia archeologicznego, inicjując tym samym dalsze poszukiwania i badania pozostałości sławnej świątyni Zeusa w DodonieJacek Knopek, Polacy w Grecji, Bydgoszcz 1997, s. 108.