Wkrótce do grupy dołączył fizyk z Oksfordu, Frederick Lindemann, zachęcony przez swojego przyjaciela, Winstsona Churchilla (wówczas konserwatywnego posła, który propagował opinię, że Komisja nie powinna podlegać Ministerstwu, lecz wyższej władzy państwowej). Przed podjęciem prac Komisji H. Wimperis przeprowadził konsultacje z Robertem Watsonem-Wattem w sprawie możliwości zastosowania fal radiowych do niszczenia samolotów przeciwnika lub prowadzenia do śmierci pilotów. Ograniczono się do tworzenia systemu radiolokacji.
Frederick Lindemann wprowadził do Komisji atmosferę konfliktów – krytykował przyjęty program w formie rażącej współpracowników; przekazywał też swoją nieprzychylną opinię Churchillowi. W tej atmosferze w lecie 1936 roku z miejsc w Komisji zrezygnowali Blackett i Hill. Komisja została rozwiązana, lecz wkrótce ponownie utworzona. Blackett i Hill powrócili do pracy, a na miejsce Lindemanna przyjęto fizyka z University of London, E.V. Appletona. W 1937 roku CSSAD dołączono do Air Atak, również pod kierownictwem Tizarda, tworząc komitet Air Warfare. Ministerstwo Lotnictwa utworzyło dla technologii RDF ośrodki badawcze w Bawdsey i Malvern, a następnie pierwsza wersja prymitywnego RDF stała się elementem taktyki RAF.