jego to budowla krzyżowo-kopułowa. Ikonostas został wstawiony do soboru między r. 1752 i 1755, gdy trwały prace nad wykonaniem w jego wnętrzu fresków. W 1756 cerkiew poświęcił biskup włodzimierski i jaropolski Platon. W 1803 pierwotny ikonostas w soborze zastąpiono nową konstrukcją, zaś w 1892 wykonano w nim nowe freski, wzorowane na tych, które znajdowały się w soborze katedralnym we Włodzimierzu. W kompleksie monasterskim znajdowała się również cerkiew św. Leoncjusza, zbudowana najwcześniej w latach 60. XII w., po kanonizacji Leoncjusza z Rostowa, zaś w 1683 zastąpiona nową świątynią, następnie wielokrotnie przebudowywaną. W 1780 zmieniono patrona cerkwi na św. Andrzeja (cerkiew pod jego wezwaniem istniała niezależnie od niej w latach 1765–1780).
Po sekularyzacji majątku cerkiewnego i przejściu monasterów na utrzymanie państwowe klasztor w Bogolubowie został początkowo zaliczony w poczet wspólnot najniższej, III klasy, w 1872 Święty Synod przeniósł go do wyższej, II klasy, zaś w 1891 – do I. Od 1857 filią klasztoru w Bogolubowie był monaster Świętych Konstantyna i Heleny w Suzdalu, zaś od 1874 – monaster św. Mikołaja w Wołosowie. W I połowie XIX w. mnisi przejęli również opiekę nad cerkwią Opieki Matki Bożej na Nerli. W 1841 na terenie monasteru zbudowana została dzwonnica.