Cały klasztor był otoczony murem z bramą wjazdową, która łączyła się z kaplicą, w której pochowano przełożonych monasteru – archimandrytów Teofila, Hieronima i Daniela.
W latach 1855–1866 na terenie monasteru wzniesiony został drugi sobór, większy rozmiarami od starszego. Został on wzniesiony według projektu Konstantina Thona i wyświęcony w 1866 przez biskupa włodzimierskiego Teofana. Większość funduszy na budowę świątyni przekazała żona moskiewskiego kupca, Anna Aleksiejewa, z synami. Patronką głównego ołtarza soboru była Bogolubowska Ikona Matki Bożej, zaś dwa ołtarze boczne wyświęcono ku czci świętych Symeona i Anny oraz Piotra i Pawła. Do 1917 w monasterze oprócz uznawanej za cudowną ikony znajdowały się relikwie Andrzeja Bogolubskiego. Na jego wyposażeniu znajdował się XVI-wieczny Ewangeliarz oraz synodyk prowadzony między XV a XVII wiekiem. Na południowy zachód od soboru znajduje się miejsce, gdzie według tradycji Matka Boża ukazała się Andrzejowi Bogolubskiemu. Prawdopodobnego fundatora monasteru upamiętniała również kaplica wzniesiona w końcu XIX w., między r. 1911 a 1913 zastąpiona kapliczką murowaną.