Wspólnie z Haszimem al-Atasim odegrał znaczącą rolę w wypracowaniu traktatu gwarantującego Syrii niepodległość najpóźniej za 25 lat, w zamian za zawarcie z Francją sojuszu wojskowego i liczne koncesje na rzecz tego kraju. Traktat ten nigdy nie wszedł w życie (nie został ratyfikowany przez parlament francuski)Zdanowski J.: Historia Bliskiego Wschodu w XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2010, s. 93-94. ., jednak natychmiast po ogłoszeniu jego postanowień doprowadził do wzrostu poparcia dla Bloku Narodowego i umożliwił wybór Haszima al-Atasiego na prezydenta Republiki Syryjskiej. Ten z kolei powierzył Mardamowi stanowisko premiera.
Premier Syrii (1936–1939) Dżamil Mardam utworzył gabinet 21 grudnia 1936. Jego współpraca z al-Atasim nie układała się najlepiej. Mardam popadł również w konflikt z Szachbandarem, który w 1937 wrócił z wygnania do Syrii. Premier obawiał się jego popularności i nie powierzył mu żadnego stanowiska rządowego. Gdy Szachbandar oskarżył go o dążenie do dyktatury, Mardam nakazał umieścić go w areszcie domowym.