W tym klasztorze juhakkyoku określa przestrzeń pokonywaną przy trawersującym wejściu na małą górę jako ruch pomiędzy budynkami, które rozrzucone są w okolicy ukształtowanej jako swoista cecha tej świątyni. Wysiłek wspinaczki do medytacyjnego lasku jest mikrokosmiczną pielgrzymką, która odzwierciedlała makrokosmiczne pielgrzymki Musō po różnych świętych górach. Klasztor był bardzo często odwiedzany przez chińskich mnichów.
Lasek na szczycie góry (jap. tei) został stworzony przez Musō jako otoczenie dla chatki. Założył wiele takich lasków, które nosiły nazwy od ludzi, których znał, lub którzy wpłynęli na jego praktykę. Lasek w Zuisen-ji nosi nazwę po chińskim mistrzu chan Henkeiu Ichiranie (chiń. 遍界一覧 Biànjiè Yīlǎn). Ichiran-tei spłonął w 1439 roku i został odbudowany w 1442 roku. Jednak ponownie został zniszczony w czasie wojny Ōnin (1467-1477). Ponownie został odbudowany na początku okresu Tokugawa (1603-1868) przez Tokugawę Mitsukuni. W 1703 roku został po raz kolejny zniszczony przez trzęsienie ziemi i następnie odbudowany przez Yoshidę Torajiro. Obecny Ichiran-tei został wybudowany przez opata klasztoru Nikurę Shidoshi.