W Chinach wspinanie się i przechodzenie przez mosty po spiralnej drodze (chiń. chuanhua) było metaforą pielgrzymki duchowej. Daosheng (360-434) uważał, że proces oświecenia nie może być oddzielony od samego doświadczenia oświecenia. Oświecenie jest wspinaniem się na górę i "kiedy wchodzi się na górę, pejzaż celu pojawia się nagle".
Chociaż mamy tendencję do widzenia ogrodu dwuwymiarowo (poziomego), to w Zuisen-ji jest on trójwymiarowy (zarówno horyzontalny jak i wertykalny). Zarówno Musō jak i pokolenia późniejszych mnichów wspinali się do lasku na wzgórzu, aby medytować, i schodzili w dół.
Musō Soseki zaprojektował świątynię według swoich założeń pedagogiki zen i ucieleśnienia zasad buddyzmu zen. Wspięcie się na szczyt jest momentami bardzo trudne, gdyż trasa biegnie na kilku odcinkach pionowo. Wznoszenie się terenu było według Eliadego archetypicznym elementem świątyń. W Zuisen-ji jest ono głównym komponentem architektonicznym. Pielgrzymka może, ale nie musi, zawierać element wspinania, ale wspinanie się jako aspekt przestrzeni sacrum i architektury niezmiennie łączy się pielgrzymką. Pielgrzymka kończyła się w momencie dotarcia do budynku na jej końcu.