Przebieg W lutym 1957 roku na stronę opozycji antyrządowej przeszło pięciu deputowanych partii socjalistycznej. W ten sposób siły opozycji i rządu w Wielkiej Radzie San Marino zostały wyrównane na poziomie 30 do 30 (w rządzącej koalicji było 19 komunistów i 11 socjalistów, w opozycji natomiast 23 chadeków i 7 socjaldemokratów). Równowaga została złamana 18 września, kiedy to do chadecji przeszedł jeden z deputowanych partii komunistycznej, Attlilio Giannini. Jego decyzja doprowadziła do utraty przez rząd większości parlamentarnej. W tej konfiguracji miały odbyć się zaplanowane na następny dzień wybory kapitanów-regentów. Aby temu zapobiec przedstawiciele lewicy złożyli na ręce dotychczasowych kapitanów (Giordano Giacominiego i Primo Maraniego) dymisje 34 spośród swych obecnych i byłych członków. Część dymisji podpisana była in blanco przez byłych kolegów partyjnych, jako forma zabezpieczenia stosowana przez lewicę. Dymisje zostały przyjęte przez kapitanów-regentów, co oznaczało rozwiązanie Wielkiej Rady Generalnej i przedłużenie ich kadencji do czasu nowych wyborów ustalonych na 3 listopada. Członkowie Wielkiej Rady Generalnej z partii chadeckiej i socjaldemokratycznej nie uznali dymisji.