Oprócz odrzucania nauki soboru w Efezie, Barṣaumā był na przykład przeciwnikiem celibatu, bronił nawet prawa biskupów do wstępowania w związki małżeńskie.
Polemiki Barṣaumy z katolikosem Akākem miały kluczowy wpływ na przyjęcie w Kościele perskim odrębnej chrystologii, zaakceptowanej stopniowo przez kilka synodów, z których ostatni odbył się w 497 roku. Dużą rolę w rozwoju teologii odegrał katolikos Mār Abā I (zm. 552), Pers nawrócony z zoroastryzmu, który odbył podróż po Cesarstwie Bizantyjskim, broniąc tam doktryny irańskiej. Sami Persowie i Syryjczycy nie nazywali siebie nestorianami, ten przydomek nadali im ich teologiczni przeciwnicy. Syryjskie źródła nazywają doktrynę Kościoła najczęściej perską.
W VI wieku zaczęli do Iranu napływać syryjscy monofizyci. Mimo że wielu ich działało i pisało swoje dzieła w państwie Sasanidów, powodując dalszą serię sporów chrystologicznych i dysput teologicznych, idee monofizyckie nie przyjęły się w Kościele perskim.
Działalność misyjna W źródłach znajduje się wiele przykładów misyjnej działalności Kościoła perskiego. Odnotowane zostały nawrócenia członków rodu Sasanidów, czy wysokich urzędników na dworze szacha.