Doktryna Kościoła Na synodzie w 410 roku Kościół perski zaakceptował uchwały soboru nicejskiego i w następnych latach utrzymywał jedność doktrynalną z kościołem w Bizancjum. Rozdźwięk rozpoczął się po soborze efeskim z 431 roku, w którym nie uczestniczyli przedstawiciele Iranu. W drugiej połowie V wieku do Persji zaczęli napływać syryjscy nestorianie a walka ideowa nabrała ostrego charakteru. Problemy chrystologiczne powodowały rozdźwięki wśród duchowieństwa. Dużą rolę w tych sporach odegrał Pers Barṣaumā, który przyswoił sobie poglądy Teodora z Mopsuestii i doprowadził do przyjęcia przez Kościół perski odrębnej od Kościoła w Bizancjum teologii.
Prace egzegetyczne Barṣaumy, który stanął na czele szkoły w Nisibis a potem został biskupem tego miasta, posłużyły za podstawę rozwoju idei nestoriańskich. Barṣaumā wyraził w swoich pismach sprzeciw uczonych perskich wobec teologii bizantyjskiej. Opierał się między innymi na politycznych przesłankach, bo według niego – chrześcijaństwo w Iranie powinno mieć swój inny, różny od bizantyjskiego charakter.