Szczególną wagę pisarze kościelni przykładali do nawróceń wśród kapłanów Zoroastra, czyli tak zwanych „magów”.
Wyprawy kupieckie spowodowały zakładanie pierwszych kolonii chrześcijańskich w Indiach i Chinach, chociaż właściwa ekspansja chrześcijaństwa na tych obszarach przypada dopiero na okres emigracji syryjskich i perskich chrześcijan spod władzy muzułmańskiej, już po upadku Kościoła perskiego. Misje wśród Arabów doprowadziły do nawrócenia kilku plemion z północnej części półwyspu.
Upadek Kościoła Podczas najazdu muzułmańskiego z VII wieku zabito dużą część duchowieństwa, zburzono prawie wszystkie kościoły i skonfiskowano majątki. Jak się wydaje, dotyczyło to w szczególny sposób perskojęzycznej części Kościoła, bo to co pozostanie po nim w następnych wiekach, będzie już prawie wyłącznie syryjskie. Układanie się z Arabami rozpoczął katolikos Mār Emmeh, wybrany w 646 roku, ale w zmienionych warunkach proces ten doprowadził do powstania nowej formy organizacyjnej chrześcijaństwa na ziemiach opanowanych przez muzułmanów.
Zobacz też Kościół Wschodu
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chrześcijaństwo w Iranie Kategoria:Kościoły asyryjskie