Wśród biskupów występują imiona syryjskie i perskie. Ponieważ źródła w języku pahlawi uległy prawie całkowitemu zniszczeniu po najeździe muzułmańskim, badacze odtwarzają dzieje Kościoła na podstawie zachowanych rękopisów syryjskich, które w wielu przypadkach wydają się być przekładami z pahlawi. Natomiast inskrypcje chrześcijańskie z V i VI wieku były najczęściej wykonywane w języku pahlawi. Wbrew opinii spotykanej w niektórych opracowaniach, katolikosami byli często rodowici Persowie a Kościół był zapewne dwujęzyczny.
Niemal cały Iran pokryła w V wieku sieć klasztorów, w każdym znaczącym mieście znajdowała się chrześcijańska szkoła. Szkoły te cieszyły się w państwie Sasanidów wysokim prestiżem. Uczono w nich nie tylko teologii, ale także greckiej filozofii i medycyny. Nauczanie początkowe odbywało się najczęściej przy kościołach. Rolę szkoły wyższej pełniła akademia w Nisibis. Podstawowymi przedmiotami nauczanym w niej były egzegeza, homiletyka i liturgika, ale na wysokim poziomie znajdowało się nauczanie filozofii i nauk świeckich.