Według Guifenga wyróżniającą się ideą szkoły była dźńana, która jest prawdziwą naturą i nie różni się od stanu Buddy.
Styl literacki Pracy tej nie można zaliczyć do „rodzimego buddyjskiego języka chińskiego”, czyli języka rodzimych prac o technicznych tematach buddyjskich. We współczesnym katalogu Taishō shinshū daizōkyō takie rodzime prace są sklasyfikowane w katalogu jako shoshu-bu, czyli w dziale pism związanych z poszczególnymi szkołami, takimi jak np. sanlun, huayan, tiantai itd. Były to zasadniczo chińskie tłumaczenia buddyjskich tekstów indyjskich, które były pierwowzorem słownictwa i stylu. Wyjątkiem był teksty chan, które były całkowicie pracami rodzimymi. Guifeng napisał szereg prac tego rodzaju, będących komentarzami i subkomentarzami sutr i siastr. Jednak kilka z jego tekstów jest skierowanych w stronę raczej świeckich intelektualistów, a nie ku monastycznym scholastykom. Są to Chanyuan zhuquanji duxu, Zhonghua chuanxindi chanmen shizu chengxi tu (Peixiu shiyi wen) i Yuanren lun, które są napisane w „świeckimX chińskim języku literackim, nawet jeśli wykorzystują techniczne słownictwo buddyjskie i cytaty z sutr i siastrJeff Broughton. "Tsung-mi's Zen Prolegomenon: Introduction to an Exemplary Zen Canon" [w:] The Zen Canon. Str.