83.
Na początku 1892 roku Sōji-ji wycofał się z uznania Eihei-ji i jej linii, a wszystkie uzgodnienia z 1872 roku uznano za niebyłe. Gdyby secesja Sōji-ji powiodła się, to Eihei-ji straciłby wsparcie z 90% klasztorów i świątyń sōtō w Japonii. Secesjoniści zaczęli wydawać traktaty, w których udowadniali, że to nie Dōgen był założycielem szkoły sōtō, tylko Keizan itd. Z kolei Eihei-ji wydawał własne traktaty twierdzące coś przeciwnego. Rozdzielenie tych dwu wielkich klasztorów trwało dwa lata, jednak historyczne problemy między nimi istnieją nawet dzisiaj. Secesja Sōji-ji nie zakończyła się sukcesem tylko dlatego, że klasztor ten nie otrzymał ostatecznie wsparcia rządowego. Rząd postanowił rozwiązać problemy klasztorów przy pomocy prawa. Pod koniec 1893 roku rząd zmusił mnichów Sōji-ji do ustąpienia ze wszystkich stanowisk i wystosowania formalnych przeprosin dla Eihei-ji i to samo postanowiono w stosunku do Eihei-ji. Przywódcy sōtō ogłosili doktryny "dwu głównych klasztorów, jednej zasady" i "dwu patriarchów, jednej zasady". Od tej pory każda różnica w doktrynach Dōgena i Keizana były postrzegane jako różne wyrażenia tej samej religijnej naukiWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str. 84.