Keizan nie był rozpatrywany jako źródło autorytetu religijnego, tylko wyłącznie jako założyciel Sōji-ji i największej frakcji sōtō. W 1877 roku Keizan został uznany patriarchą równym Dōgenowi, a tym samym Sōji-ji został ogólnie zaakceptowany jako główny klasztor równy Eihei-jiWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str. 81.
Rozejm ten był jednak krótkotrwały. W epoce modernizacji szkoły sōtō powstało wiele świeckich organizacji i prywatnych komitetów. Działały one poza systemem klasztornym, zatem były wolne od sztywnych reguł. Jednak gdy tempo modernizowania się wzmogło, powstały jeszcze nieoficjalne komitety, które sprzeciwiały się decyzjom oficjalnych komitetów. Wkrótce podziały między poszczególnymi liniami przekazu zaczęły stawać się coraz wyraźniejsze i porozumienie stawało się niemożliwe. Z olbrzymią krytyką przyjmowano praktykę wybierania na wysokie urzędnicze stanowiska w Eihei-ji, mnichów z linii klasztoru Sōji. Według krytyków taka polityka osłabiała Sōji-ji i niezasłużenie podnosiła rangę Eihei-ji. Gdy w 1891 roku wybrano na stanowisko opata Eihei-ji opata z Sōji-ji, konflikt zaognił się. Dysydenci z Sōji-ji założyli "Związek do zreformowania szkoły sōtō" (jap. Sōtōshū kakushin dōmeikai) aby bronić autonomii Sōji-jiWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str.