Obierając tę drogę, trudno było jednak wykonać precyzyjny zwrot na północ, gwarantujący bezpośrednie dotarcie do Jawy. Wiele statków lądowało na wybrzeżach Australii, dokonując przypadkowych odkryć geograficznych. 8 czerwca 1619, w drodze do Batawii De Houtman ujrzał ląd na szerokości 32° 20’S. Houtman nazwał ten pas lądu Dedelsland, na cześć Jacoba Dedela, członka Raad van Indië – rady zarządzającej holenderskim imperium kolonialnym, który podróżował na pokładzie Amsterdamu. Jednak zła pogoda uniemożliwiła zejście na ląd. De Houtman był przekonany, że to część wybrzeża odkrytego dwa lata wcześniej przez Dirka Hartoga, chociaż ziemie te leżały o 10° stopni dalej na południe. Członkowie tej wyprawy jako pierwsi Europejczycy opisali ziemię na południe od ujścia Rzeki Łabędziej (ang. Swan River) koło Perth i nazwali ją d’Edelsland. Następnie wyprawa de Houtmana udała się dalej na północ, gdzie około równoleżnika 28° 46’S odkryto liczne wyspy i rafy, które załoga naniosła na swoje mapy pod nazwą Abrolhos.