Żywot Teofana z 1845 nie przetrwał w oryginale i znany jest z przekazu Popowa z 1910. W 1849 postać Dosyteusza pojawiła się w żywocie zmarłego w 1833 Serafina z Sarowa, spisanym przez mnicha Joazafa z monasteru w Sarowie. Wskazano w nim, że to Dosyteusz polecił Prochorowi Moszninowi, przyszłemu mnichowi Serafinowi, podjąć życie zakonne w Sarowie.

Opowieść o pustelniku-kobiecie 200px|right|thumb|Freski ukazujące życie Serafina z Sarowa w cerkwi pod jego wezwaniem w Kijowie. Centralna scena ukazuje moment udzielenia przyszłemu mnichowi przez Dosyteę – kobietę – błogosławieństwa na wstąpienie do monasteru W późniejszej literaturze hagiograficznej, dotyczącej Dosyteusza, powtarza się opowieść, jakoby starzec był w rzeczywistości kobietą. Pierwszy raz taką wersję wydarzeń podał Pateryk Sołowiecki wydany w 1873, w żywocie mnicha Teofana – służki Dosyteusza i ucznia Paisjusza Wieliczkowskiego. Autor żywota stwierdził, że po śmierci Dosyteusza okazało się, że pustelnicze życie w szatach mnicha prowadziła w rzeczywistości Daria Tiapkina, szlachcianka z Riazania. W Pateryku Sołowieckim zapisano, że Tiapkina jako dziecko żyła w monasterze Wniebowstąpienia Pańskiego w Moskwie razem ze swoją babką, mniszką Porfirią.