Podawane były różne daty śmierci mnicha – w 1775 (anonimowy żywot, według którego duchowny zmarł w wieku blisko stu lat), 1778 (wydany w 1873 Pateryk Sołowiecki, gdzie zapisano, że Dosyteusz miał ok. 53 lat), 1776 (napis na nagrobku mnicha zacytowany przez metropolitę kijowskiego Eugeniusza w opisie Ławry Pieczerskiej), 1776 lub 1778 (dokumentacja pogrzebów mnichów w archiwum monasteru). Również w archiwum monasterskim zapisano, że o śmierci Dosyteusza poinformował namiestnika Ławry Pieczerskiej archimandrytę Zozyma posłusznik Grigorij Czerniewski w dniu 26 września 1777, co czyni datę 1777 najbardziej prawdopodobną. Archiwum Ławry wskazuje, że Dosyteusza pochowano po lewej stronie głównej cerkwi Pustelni Kitajewskiej.

W 1845 opublikowany został napisany przez rosyjskich uczniów Paisjusza Wieliczkowskiego Żywot pustelnika Teofana. Jego główny bohater, mnich z Kijowa, miał w młodości być osobistym służką (cs. kielejnikiem) Dosyteusza i to z jego błogosławieństwa dołączył go grupy mołdawskich mnichów, których opiekunem duchowym był Paisjusz. W żywocie stwierdzono, że Teofan spędził pewien czas w Mołdawii, po czym wrócił do Kijowa i zdążył jeszcze spotkać się z Dosyteuszem przed jego śmiercią w 1778. Następnie zaś wyjechał do Monasteru Sołowieckiego.