Przesłuchiwany mnich twierdził, że nigdy nie nakłaniał małżonki Sawicza do porzucenia męża. Być może duchowny proponował obojgu małżonkom dobrowolny rozwód i podjęcie życia zakonnego w różnych klasztorach, został jednak źle zrozumiany. Dosyteusz był niepiśmienny, co odnotowano w dokumentach postępowania. W jego zastępstwie złożone zeznania podpisał kancelista Ławry. Władze duchowne zakończyły postępowanie decyzją o przeniesieniu Dosyteusza na powrót do Pustelni Kitajewskiej. Nakazano mu także przerwanie życia pustelniczego i zamieszkanie w celi, obok innych mnichów, jak również regularny udział w nabożeństwach cerkiewnych razem ze wspólnotą. Mnich zobowiązał się również do rezygnacji z wygłaszania proroctw i prywatnych rozmów z wiernymi. Z osobami świeckimi miał rozmawiać odtąd wyłącznie w obecności innego duchownego. Zupełnie inaczej przedstawiono całą sprawę w anonimowym żywocie, gdzie stwierdzono, że mnich wrócił do pustelni w 1774, gdy stosowne polecenie wydał przełożonemu Ławry Pieczerskiej metropolita kijowski Gabriel. Anonimowy autor utrzymywał także, że Dosyteusz nadal żył w samotności, w oddzielnej celi.