Opowieść o spotkaniu Elżbiety z pustelnikiem podał w 1756 historyk Wiktor Askoczenski, powołując się na źródła z archiwum Ławry. Według niego, caryca poleciła przyjąć do monasteru nie Dosyteusza, który był już mnichem, a innego pustelnika, zbiegłego chłopa Gawriiła. Dosyteuszowi wręczyła natomiast pieniądze, których ten nie przyjął. Zostały one wykorzystane na budowę nowej cerkwi w Kijowie. 200px|right|thumb|Skalna cela pustelnicza w monasterze Trójcy Świętej. Dosyteusz żył w podobnym miejscu być może nawet ok. 20 lat Prawdopodobnie po wprowadzeniu zakazu życia pustelniczego poza monasterami Dosyteusz przeniósł się do Ławry Pieczerskiej i osiedlił się w pobliżu Dalekich Pieczar. W 1760 wykaz mnichów monasteru wskazuje osobę żyjącego w tym miejscu riasofornego mnicha (inoka) o tym imieniu. W 1766 cieszył się już znaczną popularnością i szacunkiem. Wierni uważali go za świętego starca, przybywali do niego pielgrzymi także spoza Kijowa. W wymienionym roku Dosyteusz musiał wrócić do Pustelni Kitajewskiej, gdyż na jego działalność poskarżył się Fiodor Sawicz. Według jego relacji, Dosyteusz przepowiedział jego żonie wstąpienie do monasteru, po czym kobieta opuściła rodzinę i zamieszkała w monasterze św. Flora w Kijowie. Władze duchowne przeprowadziły w sprawie Dosyteusza postępowanie.