Po śmierci Nōnina w 1194 lub 1195 roku szkołę poprowadził Butchi Kakuan (仏智覺晏, zm. 1234?), który wraz z uczniami przeniósł się do Tōnomine. Miejsce to było silnym centrum buddyzmu tendai. Jednak w 1228 roku po ataku mnichów z klasztoru Kōfuku w Narze i spaleniu Tōnomine, szkoła rozpierzchła się. Koun Ejō dołączył do Dōgena, który przebywał w Kukakusie obok Kioto w 1234 roku. Grupa uczniów szkoły wraz z Kakuanem schronili się w rejonie Kioto. Kakuan zmarł około 1234 roku. Jego spadkobiercą został Kakuzen Ekan (zm. 1251).

Grupa uczniów prowadzona przez Ekana przeniosła się do klasztoru Hajaku w rejonie Echizen. Jednak w 1241 roku cała grupa uczniów szkoły Darumy pod przewodnictwem swego nauczyciela Ekana dołączyła do szkoły sōtō (w Kōshō-ji) prowadzonej przez Dōgena. Można przypuszczać, że w Hajaku-ji, należącym do szkoły tendai, nie czuli się zbyt pewnie. Zapewne również i Koun Ejō zachęcał ich. Ten ruch był dość charakterystyczny;