11.
Jest pewne, że tradycja ta nie wytworzyła nic podobnego chociażby do trzech dużych klasztorów wybudowanych przez Eisaia w Hakacie (Shōfuku-ji), Kioto (Kennin-ji) i Kamakurze (Jufuku-ji). Wiadomo, że główną siedzibą szkoły był klasztor Sambō w rejonie Settsu. Nie wiadomo, kiedy został założony. Był zależny od ośrodka szkoły tendai na górze Hiei. Nōnin miał jeszcze drugie miejsce zamieszkania na Wschodniej Górze w Kioto. Nie wiadomo dlaczego później Kakuan przeniósł się z Sambō-ji do klasztoru Myōraku w Tōnomine, można jednak przypuszczać, że stało się to, aby uniknąć wrogości ze strony mnichów z góry Hiei. Klasztor stał do okresu wojny Ōnin (1467-1477). Był klasztorem dosyć zasobnym. Posiadał chiński relikwiarz (skt śarira), „relikwie” bodhisattwy Samantabhadry oraz sześciu patriarchów chińskiego chanu, szatę Dharmy mistrza Dahui, portet Deguanga i wiele więcej. Tuż przed spaleniem klasztoru cały klasztorny skarb został przeniesiony do przyjaźnie nastawionego klasztoru Shōbō w Kioto, należącego do szkoły Jōdo. Tam pozostał w przechowaniu niezauważony przez historyków aż do współczesnych czasówHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 13.