chociaż nominalnie szkoła Darumy powinna przynależeć do szkoły rinzai, to jednak w całości przeszła do mniej progresywnej szkoły sōtō. Wszyscy oni po śmierci Dōgena odegrali główną rolę w szerzeniu nauk szkoły sōtōWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str. 26.
Prawdopodobnie szkoła liczyła około 30 członków. Oto kilka generacji szkoły: 49/22 Dahui Zonggao (1089–1163) 50/23 Zhuo’an Deguang (1121–1203) 51/24/1 Dainichi Nōnin (zm. ok. 1195) 52/25/2. Renchū 52/25/2. Shōben 52/25/2. Mukyū 52/25/2. Jōkan 52/25/2. Kanjin 52/25/2. Kanshō 52/25/2. Butchi Kakuan (zm. ok. 1234) 53/26/3. Eki 53/26/3. Eshō 53/26/3. Egi 53/26/3. Koun Ejō (1198–1280) 54/27/4. Giun 53/26/3. Kakuzen Ekan (zm. 1251) 54/27/4. Gien 54/27/4. Gijun 54/27/4. Gison 54/27/4. Giun 54/27/4. Tettsū Gikai (1219–1309) 55/28/5. Keizan Jōkin (1268–1325)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kierunki japońskiego zen