Szkoła ta przyjęła tożsamość umysłu i Buddy lub natury Buddy we wszystkich żywych istotach. Traktuje jako szczęście być oświeconym w tym życiu. Aby zapewnić szczęście i ochronę przed katastrofami, chorobą i innymi złymi zdarzeniami, szkoła praktykowała szeroko recytowanie magicznych formuł i przeprowadzała ezoteryczne rytuały. Wykonywano również rytuały ku czci Bodhidharmy (jap. Daruma-kōshiki), co było istotą kultu Bodhidharmy w szkole.
Co jest charakterystyczne, Nōnin nie przejął w całości stylu chan Deguanga, a właściwie jego nauczyciela Dahuia. Od nich pochodziło tylko kładzenie nacisku na medytację zen i dążenie do doświadczenia oświecenia. Styl szkoły Darumy pochodził z medytacji zen praktykowanej w szkole tendai, który z kolei opierał się na praktyce wczesnego chanu, a szczególnie na praktyce północnej szkoły chan, wprowadzonej do Japonii przez Saichō. Łączono więc zen z naukami sutr (jap. zenkyō itchi). Do doktryny szkoły Darumy Nōnin włączył również elementy praktyk ezoterycznych tendai. Całkowicie odrzucił praktykowanie kōanów. Szkoła ta różniła się więc zdecydowanie od szkoły linji, której przedstawicielami byli Dahui i jego uczeń DeguangHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str.