Pod koniec lat 50. XIII wieku Ejō posłał Gikaia na pielgrzymkę po japońskich klasztorach. Gikai odwiedził cztery najważniejsze klasztory zen w tym czasie: Kennin, Tōfuku (oba w Kioto), Jufuku i Kenchō-ji (oba w Kamakurze). Po powrocie do Eihei-ji Gikai w 1259 roku został wysłany do Chin. Przebywał tam prawie cztery lata, intensywnie praktykując i studiując nauki chan w klasztorach szkoły linji. Ponieważ miał talenty praktyczne, rysował plany architektoniczne klasztorów chińskich, aranżacji wnętrz, przedmioty kultu itp. Do Japonii powrócił w 1262 roku, przywożąc także wartościowe kopie tekstów chan, klasztornych reguł i zbiory wypowiedzi mistrzówHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: History, Japan, s. 132.
Rok 1262 był punktem zwrotnym w historii Eihei-ji. Ejō dał mu całkowitą swobodę w rozbudowie klasztoru i dostosowaniu codziennego życia klasztoru do nowych czasów. Dlatego ten rok stał się początkiem pierwszego etapu "dysputy nad spadkobiercą w trzecim pokoleniu" (jap. sandai sōron).
Opat Eihei-ji W 1267 roku Ejō ustąpił ze stanowiska opata Eihei-ji i zamieszkał w pobliżu tego klasztoru. Stanowisko opata objął Gikai, jednak dopiero po tym, jak główni sponsorzy klasztoru Hatano Shigemichi i Fujiwara Masatsugu zażądali tego od niegoWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan, s.