Jej starania na rzecz rozbudowy monasteru kontynuowała ihumenia Eurania. W okresie kierowania przez nią wspólnotą rozpoczęto budowę cerkwi Narodzenia Pańskiego z refektarzem (poświęcona w 1675), a następnie trójkondygnacyjnej dzwonnicy. Obydwie budowy prowadził ihumen Sergiusz z monasteru męskiego w Tichwinie. W 1704 klasztor poniósł poważne straty wskutek pożaru.
Według opisów z lat 1739–1764 monaster posiadał dwie cerkwie kamienne, dzwonnicę z ośmioma dzwonami, a jego własnością było 380 dziesięcin ziemi i 1338 chłopów.
XIX w. mały|200px|Brama wjazdowa na teren klasztoru, stan na 2013 Nowe prace budowlane w monasterze zainicjowała ihumenia Augusta (Swiesznikowa), kierująca wspólnotą w latach 1823–1858. W okresie tym rozebrano starą dzwonnicę, zastępując ją czterokondygnacyjną budowlą, która pełniła równocześnie funkcje bramy wjazdowej na teren klasztoru. W obiekcie tym znajdowała się również cerkiew św. Katarzyny. Ihumenia Augusta zbudowała w monasterze również nowy budynek z refektarzem, pomieszczeniami przełożonej, kancelarią i cerkwią Narodzenia Pańskiego, a także drugi budynek murowany z celami mniszek.