Prace zainicjowane przez ihumenię Augustę ukończyła jej następczyni Serafina (Timkowska).

W 1859 w monasterze wizytę złożył car Aleksander II.

Z inicjatywy kolejnej przełożonej klasztoru, Rafaeli (Warnot), mniszki otworzyły przytułek dla osieroconych dziewczynek, który miał być wotum dziękczynnym za ocalenie rodziny carskiej z katastrofy kolejowej w Borkach. W 1914 w przytułku żyły 23 wychowanki. Ihumenia Rafaela zainicjowała również remont i rozbudowę soboru monasterskiego oraz wzniesienie dodatkowego budynku mieszkalnego dla mniszek. W przededniu I wojny światowej w monasterze przebywało 27 mniszek (z czego jedna schimniszka) i 174 posłusznice. Po sekularyzacji majątków cerkiewnych w 1764 głównym źródłem utrzymania wspólnoty stały się prywatne dary i procenty od ulokowanych w bankach pozyskanych w ten sposób funduszy. W drugiej kolejności mniszki utrzymywały się ze sprzedaży świec i prosfor, tacy oraz dopłat kierowanych przez Świątobliwy Synod Rządzący.