Kolejną z interwencji, tym razem przeciwko królowi Ladakh (1679), wieńczyło przyłączenie do Tybetu regionów Guge, Purang i Rudok.
Polityka religijna thumb|Widok Pałacu Potala z 1661, autorstwa jezuity Jaohanna Grubera opublikowany w Atlasie Athanasiusa Kirchera China monumentis (1667) Wkroczenie do Tybetu wojsk orjackich sprawiało że, zwolennicy wspieranej przez władców Cang i jednocześnie skonfliktowanej z gelugpami tradycji karma kagju, znaleźli się w bardzo kłopotliwej sytuacji. Rozdźwięk pomiędzy dwiema wielkimi szkołami narastał od czasów II Dalajlamy Genduna Gjaco. Reforma religijna, przeprowadzona w XIV wieku przez prekursora gelugpów Congkhapę, zapewniła bowiem nowo powstałej tradycji dynamiczny rozwój, co z czasem podważyło pozycję starych szkół.
Karmapowie, czyli przywódcy karma kagju i jednocześnie najdłużej reinkarnujący lamowie w Tybecie, przez lata wykorzystywali swoją pozycję do zwalczania nowej doktryny. Wojna domowa, która wybuchła na kilkadziesiąt lat przed intronizacją V Dalajlamy (XVI wiek), doprowadziła do klęski wspierającej szkołę gelug rodzimej dynastii Phagmodrupa i dojście do władzy przychylnych karma kagju królów Cang.