Mongolscy przybysze, nie zadowoliwszy się wyparciem współziomków, w sposób bardzo zdecydowany przystąpili do podboju całej wyżyny. W 1641 rozprawili się z królem Beri (region Kham), a rok później w krwawej wojnie pokonali sprzymierzonego z nim Karma Tenkjonga władcę Cang. Ten drugi, zawzięty przeciwnik gelugpów, został wplątany w wojnę w wyniku zakulisowych działań późniejszego regenta Sonam Czopela, który miał przekonać Gusri-chana o rzekomym poparciu dla wojny ze strony samego dalajlamy.

W 1642 przywódca Choszutów ostatecznie pokonał, a następnie zabił, nowego króla Cangu, i przybrał tytuł króla TybetuSamten Karmaj uważa, że V Dalajlama tytułował Guszri-chana „królem” jedynie dlatego, że ten był „królem” Mongołów, a nie królem Tybetu. Według niego w roku 1642 „Dalajlama został koronowany na Króla Tybetu w Samdrubce [dzis. Xigazê] i Guszri-chan ofiarował mu swoje podboje w centralnym i wschodnim Tybecie jako dar” Jego pogląd w tym względzie na dzień dzisiejszy wydaje się odosobniony, ale nie ulega wątpliwości, że V Dalajlama nie przyznał Guszri-chanowi tytułu króla Tybetu, jak się czasami pisze.. Z kolei nowym desim (regentem), na którym spoczywał zarząd świecką administracją, został Sonam Czopel.