Przekonanie Lacana o konflikcie pomiędzy Wyobrażeniowym a Symbolicznym, który uniemożliwia podmiotowi samorozumienie, prowadzi do przekonania o wyalienowaniu podmiotu w świecie.
Symboliczne wiąże się przede wszystkim z dziedziną mowy, ale obejmuje też inne istniejące w świecie łańcuchy znaczących, takie jak na przykład prawo. Podmiot jest wpleciony w sieć symboli od zawsze, również po śmierci. Porządek symboliczny, czyli sieć zasad, praw, arbitralnie ustalonych znaczeń, daje złudzenie zakorzenienia w kulturze, ale równocześnie, mając konwencjonalny charakter, z tej kultury alienuje.
Slavoj Žižek przedstawia relacje między trzema porządkami poprzez metaforę gry w szachy. W takim rozumieniu Symbolicznym byłyby zasady gry: ruchy figur czy warunki, które trzeba spełnić, by osiągnąć zwycięstwo. Są one uprzednie wobec konkretnej partii szachów i konieczne, by móc zagrać. Na poziomie Wyobrażeniowego tym, co charakteryzuje figury, są ich nazwy – można je swobodnie zmieniać, pozostawiając bez zmian reguły gry. Realnym są natomiast czynniki zewnętrzne względem gry, ale mające wpływ na jej przebieg: inteligencja graczy czy nieprzewidziane okolicznościPor. Slavoj Žižek: Lacan. Przewodnik Krytyki Politycznej. Warszawa: Wydawnictwo Krytyki Politycznej, 2008, s. 25, .