W 1972 r. Lacan, skupiony już wtedy przede wszystkim na próbach zdefiniowania Realnego (podczas „panowania Symbolicznego” definiowanego zwykle po prostu jako to, co nie poddaje się symbolizacji), używa do opisania zależności między trzema porządkami figury węzła boromejskiego. Podkreśla w ten sposób nierozerwalne związki między nimi i pokazuje, że Realne i Symboliczne mogą zawiązywać się dzięki Wyobrażeniowemu.
Symboliczne a Wielki Inny W koncepcji Lacana Symboliczne powiązane jest z figurą Wielkiego Innego. Jest to działający na poziomie porządku symbolicznego konstrukt, do którego podmiot przyrównuje się i przez który czuje się obserwowany. W praktyce może zostać zmaterializowany jako idea lub osoba, na przykład Bóg czy Sprawa. W fazie lustra Wielki Inny utożsamiany jest z figurą Ojca, który jest równocześnie stróżem wszelkiego rodzaju Prawa, które potem będzie rządzić podmiotem w dalszym życiu.
Istotne jest jednak to, że Inny nie jest nigdy żadną konkretną osobą, drugim człowiekiem, a miejscem (locus), w którym konstytuuje się mowa i z którego podmiotowi zostają zadane pytania, wymiarem, który daje się odczuć w ludzkich doświadczeniach. Przynależy więc do Symbolicznego i sam ma charakter symboliczny.