Wydarzenie to uważane jest za umowny początek drugiego z okresów rozwoju myśli Lacana, który określany bywa jako „panowanie Symbolicznego” i który trwał aż do lat sześćdziesiątych.
Dojrzała koncepcja Symbolicznego Symboliczne funkcjonuje w teorii Lacana na dwa sposoby: jako rozbudowana struktura, sieć znaczących mediacji oraz jako określenie prawa, które umożliwia stworzenie takiej struktury. Porządek symboliczny jest autonomiczny, zewnętrzny wobec podmiotu i poprzedza jego istnienie. Podmiot, chcąc istnieć w świecie, musi więc w niego wejść i mu się podporządkować.
Faza lustra jest w dojrzałej koncepcji Lacana momentem ukonstytuowania się podmiotu i jego wejścia w Symboliczne. Dzieje się to poprzez naukę języka. Dziecko buduje idealny obraz siebie, przynależący do porządku wyobrażeniowego, ale gdy uczy się mówić, okazuje się, że nie jest w stanie siebie zrozumieć i dokładnie o sobie opowiedzieć. Wynika to z tego, że człowiek, żeby wyrazić siebie, musi mówić, ale podczas mówienia używa słów, które nie należą do niego, a pochodzą z uprzedniego wobec niego usymbolizowanego systemu.