W 1938 r. rodzina Marechalów przeprowadziła się do mieszkania przy ulicy Rivadavia 2300, a Leopoldo ustąpił z funkcji vice-przewodniczącego Argentyńskiego Związku Pisarzy. Za otrzymaną w 1940 roku I nagrodę w Narodowym Konkursie Literackim Leopoldo Marechal kupił wiejski dom w Androgué, w prowincji Buenos Aires, do którego przeniósł się wraz z rodziną. Jednak już po dwóch latach wrócili do stolicy wprowadzając się do poprzedniego mieszkania przy ulicy Rivadavia. W tym samym roku Leopoldo Marechal przyjął zaproponowane mu przez Gustavo Martineza stanowisko szefa Naczelnej Rady Edukacji, a w 1944 został mianowany na stanowisko dyrektora w utworzonym wówczas Narodowym Sekretariacie Kultury. W 1947 roku, po krótkiej, ale ciężkiej chorobie nowotworowej, umarła w kwiecie wieku żona pisarza María Zoraida. Leopoldo przeżył silny wstrząs nerwowy. Mając na uwadze wiek dziewczynek (5 i 7 lat), matka i siostra poety postanowiły zająć się nimi do czasu, aż Leopoldo uporządkuje swoje życie po stracie żony. Zamieszkał ze swoim bratem Alberto i rzucił się w wir pracy, powracając do swojej ciągle odkładanej powieści Adán Buenosayres. W 1948 roku wraz z Jorge Arizagą, sekretarzem Naczelnej Rady Edukacji odbył kolejną podróż do Europy, gdzie oprócz sprawowania funkcji służbowych wygłosił dwa odczyty na uniwersytetach w Madrycie i w Rzymie.