Po śmierci margrabiego Henryka II z Eilenburga w 1123 roku, cesarz Henryk V wykorzystał okazję do umocnienia swoich wpływów w Saksonii. Mianował na następcę Henryka II swojego zwolennika, Wiprechta von Groitzscha. Taki ruch spotkał się jednak z zdecydowanym oporem ze strony lokalnej szlachty, w tym Albrechta Niedźwiedzia i Konrada von Wettina, którzy obawiali się zbytniego wzrostu władzy cesarskiej w regionie. Pod przewodnictwem księcia Lotara z Süpplingenburga, przyszłego króla Niemiec, Sasowie zbuntowali się przeciwko cesarskiej decyzji. Wypędzili Wiprechta z Marchii Miśnieńskiej i Łużyckiej. W rezultacie Konrad objął władzę w Miśni, a Albrecht w Marchii Łużyckiej. Cesarz Henryk V podjął próby odzyskania kontroli nad sytuacją. Wysłał do Saksonii wpływowych ludzi (arcybiskupa Adalberta z Moguncji, Władysława z Czech i jego kuzyna Ottona), aby przekonali szlachtę do poparcia Wiprechta. Jednakże, dzięki zdecydowanym działaniom księcia Lotara i braku jedności wśród zwolenników cesarza, wszystkie próby Henryka V zakończyły się niepowodzeniem. Sytuacja zaczęła się stabilizować po śmierci Wiprechta w maju 1124 roku, a także po tym, jak w tym samym roku zmarł brat Konrada, Dedo, wracając z Ziemi Świętej. W następnym roku zmarł także cesarz Henryk V.