Wschodnioazjatycka literatura komentująca jest zwodniczo prosta pomimo tego, że jest niezwykle rozwlekła. Podczas pierwszego czytania wszystko wydaje się niezwykle prostolinijne. Zwykle komentator rozpoczyna od krótkiego wprowadzenia podkreślającego znaczenie tekstu podlegającego egzegezie oraz przedstawia strukturę komentarza. Po wprowadzeniu komentator umieszcza odpowiednie fragmenty tekstu łącznie ze swoimi komentarzami, które często składają się ze szczegółowych – wers za wersem, a nawet słowo po słowie – analiz tekstu. Ten prosty styl maskuje to, co jest często niezmiernie złożonym kompleksem hermeneutycznej struktury, która jest nałożona na sekcje komentujące. Czytelnik musi zachować kontrolę nad tym potężnym schematem interpretacyjnym, jeśli chce aby ciąg argumentów biegnących przez komentarz był zrozumiały.
Jako rodzaj literacki wschodnioazjatyckie komentarze łączyły importowaną z Indii praktykę z rodzimą chińską uczoną egzegezą, zasadniczo opartą na modelach konfucjańskich.