Chociaż ten tekst nigdy nie został przetłumaczony na język chiński (jest dostępny tylko w tłumaczeniu tybetańskim), to podobne teksty były typowe dla buddyzmu wschodnioazjatyckiego.
Wschodnioazjatyckie formy egzegetyczne W buddyzmie wschodnioazjatyckim (Chiny, Korea i Japonia) istniały różne określenia dla rozmaitych typów pism komentujących. Ogólnie egzegezy zajmujące się szczegółowymi objaśnieniami tekstów, były nazywane shu (chiń.), so (kor.) (komentarzami) i posiadały półkanoniczny status. Bardziej wyjaśniające podejścia do myśli przedstawionych w tekście, były zwane zongyao (chiń.), chongyo (kor.) (dosłownie „istotne tematycznie lub doktrynalnie”). Termin lun (chiń.), non (kor.), ron (jap.) był zasadniczo zastrzeżony dla niezależnych traktatów (sans. śāstra) przypisywanych wybitnym egzegetom indyjskiej mahajany, których w buddyzmie wschodnioazjatyckim nazywano „bodhisattwami”, tłumaczonych z sanskrytu. Te teksty miały charakter kanoniczny i były równe tekstom przypisywanym Buddzie.