Ogólnie mówiąc, komentarze indyjskich sutr mahajany zmierzają formalnie w stronę raczej wyjaśnień wyciągając wszelkie implikacje i znaczenie rozpatrywanego tekstu jednak bez częstego zajmowania się poszczególnymi terminami, wersami i fragmentami tekstu. Na przykład komentarz Wasubandhu do Sutry Diamentowej jest podzielony na siedem części, które zajmują się treningiem bodhisattwy, osiągnięciem urzeczywistnienia oraz genezą tytułu sutry, jednak opracowanie każdego tematu jest w większej części niezależne i komentarz nie czyni nawet prób wyjaśnienia głównych części tej sutry pozostawiając większość indywidualnych terminów bez wyjaśnieńRobert E. Buswell. Cultivating Original Enlightenment. s. 31..
Buddyzm indyjski podejmował od czasu do czasu próby nakreślenia zasad, którymi powinni kierować się komentatorzy. W tekstach Nettippakaraṇa i Peṭakopadeśa (oba pisma z kręgu therawady) pochodzących być może z I wieku, rozwinięto wypracowaną hermeneutyczną teorię opartą na dwóch dość szerokich kategoriach: „interpretacji co do rozumu” (byañjana, sans. vyañjana) i „interpretacji co do znaczenia” (attha, sans. artha)George D. Bond. The Word of the Buddha: The Tipiṭaka and Its Interpretation in Theravāda Buddhism. M.D. Gunasena and Co. Colombo, 1982..