Drugim sposobem, który stosowany był w objaśnianiu terminów w tekstach indyjskiego buddyzmu, jest etymologizowanie (nirukti lub nirvacana). To egzegetyczne narzędzie rozwinęło się w literaturze sanskryckiej i zostało zaadaptowane przez buddyjskich komentatorów. Ta technika wykorzystywała „ludowe etymologie”, czyli etymologiczne analogie, które wykorzystują słowa będące fonologicznie zbliżone, ale niespokrewnione ze sobą semantycznie. Znakomitym przykładem jest określenie bhagavat (Pan). Komentatorzy mogli wyjaśniać, że Pan, to ten, który jest błogosławiony (bhagi), ma szczęście (bhāgyavā), doszedł do kresu istnienia (bhav-anta-go) itd., wprowadzając całe serie niepokrewnych słów dla przekazania całego wachlarza możliwych konotacji dla podstawowego terminu.
Tak jak w indyjskich pisemnych komentarzach, tak i w buddyjskich komentarzach zaczęto wykorzystywać reguły lingwistyczne, poetyckie i logiczne w metodologii i argumentacji, mimo że różnią się terminologią. Zwykle sutra komentowana była przez naświetlające upadeśa (klarowanie, wyjaśnianie) albo bhāṣya (objaśnianie, wytłumaczenie), lub poddawana była bardziej zawiłym objaśnieniom zwanym vyākhyā lub ṭikā.