W XIX wieku przedstawiciele poszczególnych wyznań wydali wspólne oficjalne oświadczenie, w którym określono zasadę niezmiennego stanu rzeczy w zakresie praw własności miejsc świętych, w tym przestrzeni wewnątrz świątyń, czasów i zakresów sprawowania liturgii. Okresy, w których dane wyznanie może mieć zapewniony szczególny dostęp do poszczególnych przestrzeni bazyliki Grobu Świętego, Grobu Marii Panny czy bazyliki Bożego Narodzenia, są dopasowane do kalendarza liturgicznego danego wyznania religii. Zasada reguluje również organizowanie uroczystych liturgii, modlitw, procesji, błogosławieństw czy używanie kadzidła. Na zmianę sytuacji nie wpłynął nawet rozpad Imperium Osmańskiego, powierzenie po zakończeniu pierwszej wojny światowej mandatu Palestyny Wielkiej Brytanii, czy proklamowanie niepodległości przez państwo Izrael w maju 1948 roku.
Pod koniec II wojny światowej, po przejęciu formalnej władzy nad Palestyną przez Wielką Brytanię, planowano zbadanie całości spraw spornych i roszczeń dotyczących miejsc świętych. Mandat Palestyny dopuszczał nowe regulacje, jednak uzależniał możliwość ich wprowadzania (art.14) od powołania specjalnej komisji, której skład zatwierdza rada Ligi Narodów. Składane w tej sprawie wnioski nie zostały jednak przyjęte, więc komisja nie została nigdy powołana.