Cesarz Napoleonowi III Bonaparte wywierał coraz silniejszą presję na osmańskiego sułtana, by ten przywrócił równowagę między wyznaniami sprzed 1757 roku a Rosja groziła sułtanowi inwazją. W latach 1852 i 1853 sułtan Abdülmecid I wydał dwa kolejne firmany, które zapewniały utrzymanie niezmienionego stanu rzeczy w zakresie własności i praw posiadanych przez każde z wyznań w poszczególnych sanktuariach, sposobu i warunków wypełniania obrzędów i liturgii. Statu Quo nie jest więc swobodną umową między stronami, których dotyczy. Jest raczej konsekwencją próby ratowania Imperium Osmańskiego przed presją polityczną zewnętrznych mocarstw. Muzułmańskie pochodzenie regulacji sprawia jednak, że są traktowane jako wakf, fundacja o charakterze religijnym. Muzułmańskie konotacje komplikowały i tak trudną sytuację. Zgodnie z prawem szariatu fakt własności dachu budowli implikował prawa do powierzchni która się pod nim znajduje. Podobnie każda inwestycja finansowa w substancję budynku dawała podstawę do roszczenia sobie praw do budowli.