W latach osiemdziesiątych XV wieku Marsilio Ficino przetłumaczył Metafrazę Teofrasta Pryscjana na łacinę. Napisał też do niej łaciński komentarz. Jego tłumaczenie zostało wydane w 1497 w Wenecji u Alda Manuzia. W 1541 roku został wydrukowany w Bazylei grecki tekst dzieła przy okazji publikowania po raz pierwszy prac Teofrasta.
Solutiones ad Chosroem zapomniane w epoce nowożytnej, zostały na nowo odkryte w XIX wieku przez Jules'a Quicherata i częściowo wydane w 1853 roku.
Awerroista Francesco Piccolomini w opublikowanym w 1602 roku komentarzu Symplicjusza do De anima Arystotelesa, doszedł do wniosku, że autorem komentarza nie jest Symplicjusz lecz Pryscjan. Hipoteza ta, zapomniana w następnych wiekach, w XX wieku została podjęta na nowo. Za autorstwem Pryscjana opowiada się szczególnie Carlos Steel, Ilsetraut Hadot skłania się do przypisania go Symplicjuszowi. Wedle trzeciej koncepcji autorem komentarz jest bliżej nieznany Pseudo-Symplicjusz.