Na znaczenie mangalicy wskazuje fakt, że w Győr i Kőbánya utworzono wielkie farmy hodowlane. Farma w Kőbánya produkowała rocznie w latach 1870–1894 średnio 600 000 sztuk. Jednak już wtedy zaczęły się zmieniać warunki gospodarcze. Lasy dębowe i bukowe, w których pasiono świnie, wycięto, a pastwiska zaorano. Zmniejszył się też popyt na świnie hodowane na smalec i słoninę, natomiast zwiększyło się zainteresowanie rasami mięsnymi. Pojawiły się rasy z zachodu, które zamiast wolnego, wymagały chowu w pomieszczeniach. Największym ciosem dla mangalic był pomór świń z 1895 r., który trwał 20 lat i spowodował śmierć 4,5 mln zwierząt. Wśród ofiar mangalice stanowiły 95%. Po tym fakcie nie potrafiła już zdobyć dotychczasowej pozycji na rynku, a stan jej pogłowia ciągle malał.
W 1927 r. powstało Krajowe Stowarzyszenie Hodowców Mangalicy (Mangalica Tenyésztők Országos Egyesülete), które za cel wyznaczyło sobie rozwój rasy. Wytyczne i zasady wpisywania do ksiąg hodowlanych, obowiązujące do dziś bez większych zmian, opracował Mihály Rácz, profesor zajmujący się hodowlą zwierząt. II wojna światowa okazała się dla mangalic kolejną tragedią, gdyż liczba zwierząt znacząco zmalała.